Overnachten boven de wolken in Regio Seefeld

Het hooggelegen plateau van Seefeld in Tirol, op ruim 1.200 meter hoogte, vormt een ideale uitvalsbasis voor wandelaars. Rondom het dorp liggen tientallen routes die variëren van ontspannen dalwandelingen tot pittige bergtochten boven de 2.500 meter. Het gebied heeft voor wandelaars van ieder niveau iets te bieden. Tijdens mijn verblijf kies ik voor twee totaal verschillende wandelingen. Op de eerste dag verken ik de ruige natuur rond Scharnitz, waar ik de spectaculaire Gleischrkloof die diep door het Karwendelgebergte snijdt. De tweede dag staat volledig in het teken van hoogalpien wandelen. Via de Rosshütte trek ik over de Seefelder Spitze en Reither Spitze naar de Nördlinger Hütte, waar ik de nacht doorbreng. De volgende ochtend word ik beloond met een zonsopkomst die ik niet snel zal vergeten.

Seefeld: wandelen tussen Karwendel en Wetterstein

Seefeld ligt op een zonnig hoogplateau tussen twee imposante bergmassieven. Aan de ene kant rijzen de grillige toppen van het Karwendelgebergte op, aan de andere kant domineren de kalkwanden van het Wettersteingebergte. Door deze ligging heeft de regio een enorme variatie aan wandelmogelijkheden.

Wat opvalt, is hoe gemakkelijk je hier vanuit het dorp de bergen in trekt. Binnen enkele minuten sta je op een bergpad, terwijl moderne liften je desgewenst snel naar grotere hoogtes brengen. Tegelijkertijd zijn er volop rustige dalroutes langs rivieren, bossen en almen. Juist die veelzijdigheid maakt de Regio Seefeld zo aantrekkelijk.

Langs de Isar naar de Gleirschklamm

Mijn eerste wandeldag begint niet in Seefeld zelf, maar enkele kilometers verderop in Scharnitz. Dit kleine dorp ligt direct aan de grens met Duitsland en vormt de toegangspoort tot het Karwendelgebergte.

Vanaf het station wandel ik vrijwel direct het dal in. Al snel verdwijnen de huizen achter mij en loop ik over brede grindpaden langs het kabbelende water van de Isar. Het water is opvallend helder en kleurt op sommige plaatsen bijna turquoise. Hoewel de rivier later uitgroeit tot een van de bekendste rivieren van Zuid-Duitsland, oogt zij hier nog opvallend bescheiden.

Na een rustige wandeling langs de Isar. Iets verderop ligt de Isar Ursprung, de daadwerkelijke bron van de rivier die bestaat uit meerdere bergbeekjes die samenstromen. Helder bergwater stroomt vanuit het Karwendel de vallei in en vormt het begin van een rivier die uiteindelijk ruim 290 kilometer verder in de Donau uitmondt.

Het gebied rondom de bron straalt een enorme rust uit. Omringd door dichte bossen en steile berghellingen neem ik uitgebreid de tijd om foto's te maken. Het water is zó helder dat iedere steen op de bodem zichtbaar blijft.

Ik vervolg mijn wandeling richting de Gleirschklamm. Langzaam verandert het landschap. De brede dalbodem maakt plaats voor steilere hellingen en de rivier verdwijnt steeds dieper tussen de rotsen.

Wanneer ik de kloof bereik, verandert de wandeling opnieuw volledig van karakter.

Door de Gleirschklamm

De Gleirschklamm is misschien niet de bekendste kloof van Tirol, maar daardoor voelt het alsof ik een verborgen plek heb ontdekt. Smalle bruggen, houten vlonders en rotspaden voeren langs het kolkende water dat zich met grote kracht door de kalkrotsen heeft uitgesleten.

Het pad slingert voortdurend op en neer. Op sommige plaatsen kijk ik tientallen meters recht de kloof in, terwijl het water schuimend tussen enorme rotsblokken door raast. Even later wandel ik juist bijna op waterniveau en hoor ik alleen nog het constante geraas van de rivier.

Mos bedekt de rotsen, varens groeien langs het pad en overal sijpelt water uit de steile wanden. Zelfs op een warme zomerdag voelt het hier aangenaam koel.

Wat ik vooral waardeer, is de afwisseling. Geen enkel deel van de kloof lijkt op het vorige. Iedere bocht biedt weer een ander uitzicht op het water, de rotsen of de omliggende bossen.

Via een flinke rondwandeling keer ik uiteindelijk terug richting Scharnitz. Over het algemeen is de wandeling goed te doen voor ervaren wandelaars, maar vergis je niet in de lengte van de route en de steile, soms verradelijke trajecten in de kloof. Vandaag is is perfect wandelweer, maar op nattere dagen kunnen meerdere delen van het pad behoorlijk glad en gevaarlijk zijn! Maar, al met al beleef ik een ontspannen wandeldag die bewijst hoe veelzijdig de natuur in de Regio Seefeld eigenlijk is.

Met trein en gondel naar de Königstour

De volgende ochtend staat een compleet andere ervaring op het programma.

Vanaf het dalstation van de Rosshütte pak ik het tandradtreintje naar boven. Onder mij zie ik Seefeld steeds kleiner worden en herken ik de iconische Seekirchl en daarna ontdek ik ook het hotel waar ik verblijf. Binnen afzienbare tijd stap ik uit bij hét ski-knooppunt van de Regio, het bergstation van de Roshütte. Hier stap ik over op een gondel en even later zweef ik met de gondel omhoog richting de Seefelder Joch.

Boven aangekomen verandert de sfeer direct. Waar ik gisteren nog tussen bossen en rivieren wandel, sta ik nu midden tussen kale bergtoppen. De boomgrens ligt al ver onder mij en de uitzichten reiken tientallen kilometers ver.

Vanaf het Seefelder Joch begin in aan de Königstour, bij uitstek de meest bekende en meest populaire hooggebergteroute van de Regio Seefeld.

Seefelder Spitze

De eerste klim voert naar de Seefelder Spitze op ruim 2.220 meter hoogte. Het pad is uitstekend aangelegd en niet al te uitdagend. De panorama's zorgen ervoor dat ik regelmatig en geldig excuus heb om eventjes stil te staan en bij te komen.

Onder mij ligt het complete Seefelder Plateau. In de verte zie ik de herkenbare toppen van de Kalkkögel liggen, terwijl achter mij de grillige toppen van het Karwendelmassief steeds imposanter worden.

Eenmaal boven geniet ik van een uitzicht dat nauwelijks in woorden is te vatten. Bergen vullen de horizon in alle richtingen. Van de Zugspitze tot diep in de Hohe Tauern lijken de toppen eindeloos door te lopen. Na een korte pauze vervolg ik mijn route richting de Reither Spitze.

Reither Spitze

Eerst leidt het pad omlaag en krijg ik een goed uitzicht op het vervolg van de route. Het pad gaat over van zand en grotere stenen naar een smaller gedeelte. Dit stuk van het pad voert over een gedeelte van de berg dat door erosie volledig is overgoten met kleinere steentjes. Met sommige stappen moet ik mij extra goed concentreren dat ik stevig sta en niet per ongeluk op een losse stenenpartij stap. Nadat ik het gedeelte met de kleinere steentjes heb overwonnen, arriveer ik bij de Reither Scharte. Dit is een bergpas waar de echte klim naar de top van de Reiterspitze begint. Het aperetiefje van de klim krijg ik voorgescholteld in de vorm van een korte aluminium-ladder die tegen de rotswand is bevestigd om een steile passage zonder al te veel moeite te kunnen overwinnen. Hoewel sommige passages wat steiler zijn, blijft de route technisch goed te doen voor ervaren bergwandelaars. Af en toe moet ik mijn handen gebruiken om een rotsblok te passeren, maar nergens voelt het echt onveilig. Het helpt ook enorm dat het vandaag fantastisch weer is; Ik kan me goed voorstellen dat het op een regenachtige dag een compleet andere beleving zal zijn. De uitzichten zijn adembenemend; Links vallen de rotsen steil af richting het Inntal, terwijl rechts het Karwendelgebergte zich ontvouwt. Op de top van de Reither Spitze tik ik het bergkruis aan. Medewandelaars komen druppelsgewijs boven, allemaal met een voldane glimlach op het gezicht. Om de beurt worden er selfies bij het kruis genomen.

Nu heb ik ook zicht op mijn einddoel van vandaag: de Nördlinger Hütte.

Een nacht op de Nördlinger Hütte

De Nördlinger Hütte ligt op bijna 2.240 meter hoogte en behoort tot de hoogstgelegen berghutten van het Karwendel. Zodra ik aankom, begrijp ik direct waarom zoveel wandelaars hier willen overnachten.

Vanaf het terras kijk ik uit over tientallen bergketens. Terwijl de middag langzaam overgaat in de avond, worden de kleuren steeds warmer.

Na het avondeten zoek ik opnieuw een plekje buiten.

De zon zakt langzaam achter de bergen en kleurt de hemel oranje, rood en uiteindelijk diep paars. De schaduwen worden langer en het landschap verandert bijna met de minuut. Het is een van die momenten waarop iedereen stil wordt. Niemand zegt nog iets; iedereen kijkt alleen maar.

Juist daarom blijft een overnachting in een berghut zo bijzonder. Zodra de laatste dagjesmensen zijn verdwenen, keert de rust terug en waan je je in een andere wereld.

Gemzen bij zonsopkomst

De wekker gaat ruim voor zonsopkomst.

Buiten is het nog fris wanneer ik naar een uitzichtpunt vlak bij de hut wandel. Langzaam verschijnt de eerste gloed aan de horizon. Minuten later raken de eerste zonnestralen de hoogste bergtoppen, waarna ook de rest van het Karwendel langzaam in warm licht baadt.

Terwijl ik foto's maak, zie ik beweging tussen de rotsen.

Een kleine groep gemzen verschijnt op de berghelling. Zonder zich al te veel zorgen te maken om mijn aanwezigheid, zoeken ze rustig hun weg tussen de stenen. Af en toe blijven ze even staan voordat ze moeiteloos verder klimmen.

Het is precies zo'n onverwacht moment dat een bergtocht onvergetelijk maakt.

Wanneer de zon uiteindelijk volledig boven de horizon staat, geniet ik nog even van de stilte voordat de eerste wandelaars vanuit het dal arriveren.

Terug via de Härmelekopfbahn

Na het ontbijt begin ik aan de laatste etappe.

Het pad daalt geleidelijk af richting de Härmelekopfbahn. De ochtendzon zorgt opnieuw voor prachtige vergezichten en onderweg kijk ik nog één keer achterom naar de bergkam waar ik gisteren overheen wandel.

De afdaling verloopt ontspannen. Zodra ik het bergstation bereik, stap ik in de gondel die mij comfortabel terug naar het dal brengt.

Terwijl Seefeld langzaam dichterbij komt, besef ik hoeveel verschillende landschappen ik in slechts twee dagen heb gezien. Van de bron van de Isar tot ruige bergkammen boven de 2.000 meter: nauwelijks ergens anders liggen zulke uiteenlopende wandelervaringen zo dicht bij elkaar.

Praktische tips voor wandelen in Seefeld

De beste periode voor deze wandelingen loopt van eind juni tot eind september. Vooral de Königstour is weersafhankelijk. Informeer daarom altijd vooraf naar de actuele situatie.

Voor de tocht naar de Nördlinger Hütte is een redelijke conditie en vooral enige tredzekerheid noodzakelijk. Hoewel de route technisch niet extreem moeilijk is, kan de wandeling voor beginnende wandelaars best spannend zijn. Stevige bergschoenen, voldoende water en kleding voor snel wisselende weersomstandigheden zijn onmisbaar.

Reserveer een overnachting in de Nördlinger Hütte ruim van tevoren. Vooral in de zomermaanden is de hut vaak weken vooruit volgeboekt.

Overnachten boven de wolken in Seefeld: conclusie

De Regio Seefeld laat opnieuw zien waarom Tirol tot de mooiste wandelregio's van Europa behoort. De rustige wandeling langs de Isar en door de Gleirschklamm vormt een prachtig contrast met de hoogalpiene Königstour over de Seefelder Spitze en Reither Spitze.

Van het bezoekje aan Regio Seefeld blijft ook zeker het overnachten boven de wolken in de Nördlinger Hütte mij bij. De zonsondergang, de zonsopkomst en de ontmoeting met de gemzen maken deze tweedaagse tocht tot een ervaring die veel verder gaat dan alleen wandelen. Benieuwd naar Regio Seefeld in de winter? In Januari ging ik samen met mijn zoon op pad en beleefden we het nodige sneeuwvertier. Ik schreef erover in het artikel hieronder: